Dinlemedin...
Sen eskiyi bilemezdin...
Gorduklerimi goremezdin...
Anlatsam da anlamazdin... Duyamazdin ya da duymak istemezdin...
Bir sitem, bir yankiydi icimdeki ses... Sende dururdu...
Geriye dondugunde yine takilirdi... Dugumlenirdi bogazimda.
Ister istemez yutardim... Atardim icime...
Bir gun dolacaktim... Biliyordum...
Ve ikimizi de incitecekti...
Bunu biliyordum ve oyle yasiyordum...
Cunku seni cok seviyordum... Yanlis olsa bile dogruyu isteyemezdim...
Bir gun gittin... Gidisinle kalmadi halim...
Yorgun dustum hayata...
simdi vaz mi gecmeliyim?
Yoksa onurumla gitmeli miyim?
Her seye ragmen pes etmemeli miyim?
Yoksa kabullenip kaderimi koseye mi cekilmeliyim?

Eger gidersem kaybolurdun... Bir kez daha kirilirdin...
Gozlerinden dusecek bir yasi daha kaldiramazdim...
Dustugu yerde bende duserdim...
Kirildim... Kirilirdik... cunku biliyordum kiracaklardi...
Inciteceklerdi... Yitecektik...
Son bir umit vardi icimde...
Tek bir sozle kayboldu oda...
Onu da yuttum... Aliskinim nasil olsa...
Her yuzunu gordugumde aglamamak icin dudaklarimi kanattim.
Kostum... Uzaklastim... Ama sen bilmiyordun...
Mutluydun...
Benim icin de onemli olan buydu...
Ama mutsuz olabilme ihtimalin beni daha da mutsuz ediyordu.
Mutlulugunun sebebiyle bas basa kalmak beni olduruyordu...
Her gun... Her gun olmek zorunda miydim?

Hic mi hissetmedin bittigimi...
simdi son nefeslerimi iliklerimde hissederken...
Sen...